Białe Złoto Południowej Afryki

Widok do Druku | Kod Html na Twoją Stronę Autor: drhencner
Odsłon: 111 | Ilość słów: 904 | Data: Mon, 19 Dec 2011 | 0 Komentarze

Dawno, dawno temu, na wyspach zachodniego wybrzeża Południowej Afryki rywalizacja o dostęp do białej, proszkowatej substancji była powodem zabójstw i nawet zbliżyła kraje do wojny.

Białe złoto zawierające dużo azotu, fosforu i potasu było stosowane jako nawóz, nieodzowny dla szybko rozwijających się ekonomii. XIX wieczny szalony wyścig w pozyskiwaniu guana z Południowej Afryki przyćmił nawet amerykańską gorączkę złota. Po wybuchu szaleństwa guana, ludzie śpieszyli na wyspy zamieszkałe przez kolonie ptaków żeby zbierać grubą warstwę cennego depozytu ptasiego nawozu, kolonie ptaków rozproszyły się po całym wybrzeżu.

W tym czasie znanym jako Great Guano War, ponad 400 statków było zakotwiczonych przy wyspie Ichaboe, obok Namibii, zanim brytyjskie okręty wojenne siłą zaprowadziły porządek i objęły kontrolę nad zbiorem guano. Na większości wysp, zniszczenie już było dokonane, w ciągu kilku miesięcy, białe skały zostały ogołocone do naga. Rdzenni mieszkańcy wysp ucierpieli drastyczne straty, bez białego pudru - ważnego materiału do budowy gniazd zapewniającego osłonę dla młodych, ich lęgowiska stały się gołe i nieprzyjazne. Guano jest ważnym składnikiem wspomagającym cały tutejszy ekosystem i bez tego cennego nawozu, lokalnej społeczności ptaków morskich groziło wymarcie. Ostatnie z cennych worków był legalnie napełnione guanem w 1996 roku, od tego czasu ptasi nawóz w Południowej Afryce jest pozostawiony tam gdzie pasuje to ptakom.

Po wprowadzeniu ścisłej ochrony, życie zaczęło powracać do normy, zarówno na wyspach jak i na wzburzonych wodach Atlantyku wokół. W tym zniszczonym ekosystemie naukowcy stwierdzili zmianę zachowania zwierząt. Foki przylądkowe żywią się głuptakami a białe pelikany polują na pisklęta kormoranów. Zachodnie wybrzeża Południowej Afryki należą do najbogatszych w świecie w życie morskie, zwłaszcza w miejscu gdzie zimny prąd Benguelski zderza się z lądem. Silne wiatry morskie powodują zawirowania na powierzchni wody, przynosząc do góry z szybkością 12 m/min bogatą w składniki odżywcze wodę.

Zimna woda rozgrzewa się od słońca, życie rozwija się bardzo szybko. Mikroskopijny plankton jest pożywieniem dla krewetek i kryla, stanowiący utrzymanie dla milionów ton ryb pelagicznych. W tak ogromnej chmurze sardynek i sardeli mogą z łatwością znaleźć pożywienie ptaki morskie.

Ptaki najczęściej wygrzewają się na słońcu lub nurkują w oceanie w poszukiwaniu pożywienia, ale raz w roku, w czasie sezonu lęgowego, są przykute do lądu. Znalezienie odpowiedniego miejsca na gniazdo nie jest proste. Z wyjątkiem kilku niedostępnych klifów, brzegi są pełne drapieżników, zarówno dzikich jak i domowych. Jest to niebezpieczne miejsce dla jaj i piskląt. Dziesiątki tysięcy park głuptaków przylądkowych i kormoranów są najliczniejszymi koloniami w regionie. W ciągu tysięcy lat stworzyły one złoża guano 20 metrowej długości, zamieniły ryby w ląd. Nie tylko te ptaki zależne są bardzo od pokładów guana, z ulewnymi deszczami, wierzchnia warstwa spływa do oceanu, dostarczając cenne składniki mineralne niezbędne do rozwoju planktonu, roślin morskich i meduz.

Małże morskie wyrastają do wielkich rozmiarów że są w stanie bronić się przed ich naturalnymi wrogami – rozgwiazdami - ich ostrymi krawędziami muszli.

Stada ptaków morskich są odpowiedzialne za zjadanie 2,8 milionów małż rocznie (Patellogastropoda), pomimo tego mogą one przetrwać dzięki idealnym warunkom do ich rozmnażania i rozwoju. Największe tragedie na wyspach mają miejsce w lutym, na wyspach pojawia się jeszcze więcej drapieżników. Kiedy głuptaki przylądkowe dorastają, zaczynają naukę latania. Podczas doskonalenia umiejętności latania, często wpadają w przybrzeżne wody pełne czekających tam uchatek. Ptaki łapane są ostrymi zębami i uderzane o wodę w celu wydobycia smakowitego tłuszczu znajdującego się w okolicach ogona. Poranione ptaki pozostawione są na śmierć w wodzie.