O zaufaniu międzyludzkim

Widok do Druku | Kod Html na Twoją Stronę Autor: psycholog
Odsłon: 71 | Ilość słów: 470 | Data: Wed, 1 Feb 2012 | 0 Komentarze

Polakom chorobliwie brak zaufania, czego dowodem mogą być badania CBS przeprowadzane w 2010 roku. Wówczas aż 72% badanych wskazywało na ostrożność i brak zaufania w stosunku do innych. Potrafimy być nieufni w stosunku do nieznajomych, ale też bliskich.

Dlaczego powinniśmy nauczyć się ufać? Choć trudno zawierzać statystykom to są one druzgocące – Polacy mają jeden z najniższych wskaźników w UE zadowolenia z życia, podczas gdy w Dani i Norwegii dosięga on maksimum. Co ciekawe oba kraje skandynawskie cieszą się również najwyższym, przekraczającym 60% zaufaniem społecznym, w Polsce jest to 11,5%... Wnioski nasuwają się same – gdy żyjemy w bardziej otwartym społeczeństwie, sami czujemy się bezpieczniej. Podstawą normalnego rozwoju jednostki jest bowiem poczucie bezpieczeństwa, a gdy 72% społeczeństwa patrzy podejrzliwie na innych, po prostu da się odczuć pernamentne napięcie i zamknięcie w sobie.

Zaufania można i powinno się nauczyć. Trzeba przede wszystkim zmienić optykę, obecna wyraźnie piętnuje osoby ufające jako naiwne bądź słabe. To wymaga nie tylko akcji informacyjnych, ale zmiany całego systemu oświaty. Współczesny opiera się na indywidualizacji i standaryzacji jednostek. Nawet wspólna nauka w klasach postrzegana jest jako rywalizacja poszczególnych uczniów, a nie wspólny sukces całej grupy. O deficycie zaufania szkołach było już głośno przy okazji akcji Metra i PFDiM – „szkoła zaufania” – od tamtego momentu temat wyraźnie przycichł. Tymczasem uczenie dzieci wartości takich jak współpraca i otwartość na innych powinny być podstawą wszystkich szkół.

O ile w wymiarze społecznym zmienienie podejścia do zaufania wymaga ogromnych nakładów sił, to mimo wszystko zmianę trzeba zacząć od siebie. Buduj zaufanie najpierw do ludzi w twoim otoczeniu, ale też dalszych znajomych i całkiem nieznajomych. Często jednak mamy chorobliwe problemy z zaufaniem. Może być to spowodowane krzywdą z lat młodzieńczych, ale też choćby zdradą. Ludziom wówczas trudniej obiektywnie zobaczyć rzeczywistość, gdyż we wszystkich czynnościach widzą mechanizmy ich krzywdzące. Wówczas pomocna może być psychoterapia. Wrocław jako pierwsze miasto podjął nawet kroki w kierunku zwiększanie świadomości ludzi w tym względzie. Stara się pokazać, że psychoterapia to nie sprawa wstydliwa, ale racjonalna pomoc dla mieszkańców.